Riley Rodgers - Deputy

Ocak 20, 2025

RİLEY RODGERS

Riley Rodgers, Chicago’nun kenar mahallelerinde zorlu bir çocukluk geçirdi. Babasını genç yaşta bir iş kazasında kaybetti, annesi ise bu kaybı kaldıramayıp onu ve ağabeyi George’u terk etti. George, Riley’in en büyük koruyucusu oldu, ancak onun aşırı sahiplenici tavırları Riley’in özgürlük arayışını daha da körükledi. İnsanlara yardım etme tutkusu onu tıp alanına yönlendirdi. Burs kazanarak prestijli bir tıp fakültesine girdi ve Pillbox Hill Medical Center’da stajyer doktor olarak çalışmaya başladı. Ancak, hastanenin yeni dövme politikası nedeniyle işinden oldu. Hayatını yeniden şekillendirme kararı aldı ve kamu düzeni ile adalet alanına yöneldi. Şimdi, bir Deputy olarak, geçmişinden gelen deneyimlerini sahada kullanıyor. Hayatın ona sunduğu zorluklara rağmen, her defasında ayağa kalkmayı başaran, inatçı ve kararlı biri olarak yoluna devam ediyor.

KİŞİSEL BİLGİLER

Adı: Riley

Soyadı: Rodgers

Yaşı: 29

Mesleği: Los Santos Şerif Departmanı - Deputy

Hizmet Başlangıç Tarihi: 18.01.2025

Spoiler

(Tanıtımda gezerken dinlemenizi önerdiğim şarkı)

YENİ BİR YOL

10 Kasım 2024 - Los Santos

Kasvetli bir akşam üstüydü. Sokak lambalarının soluk ışığı, kaldırımlara düşen yağmur damlalarıyla birlikte şehrin griliğini biraz olsun aydınlatıyordu. Riley Rodgers, eski ama hâlâ düzenli gittiği kafede pencere kenarındaki yerine oturdu. Sıcak bir kahve sipariş etti ve fincanından yükselen buharın ardında kendi yansımasına baktı. Chicago’nun kenar mahallelerinde geçen çocukluğu, kayıplar ve mücadelelerle dolu geçmişi gözlerinin önünden film şeridi gibi akıyordu. Babası… Annesi… George’un koruyucu ama bir o kadar baskıcı tavırları… Hepsi, onu bugüne getiren anılar. O çocukken hayat ona fazla acımasızdı, ancak o hiçbir zaman yere serilip kalmayı seçmemişti. Önce tıp fakültesi, sonra hastane… Yardım etme tutkusunu mesleğine dökmüştü ama hayat, onun için her zaman yeni sınavlar hazırlıyordu. Bir hastanenin politikası, yıllarca emek verdiği kariyerinin bir gecede yok olmasına neden olmuştu.

Şimdi burada, Los Santos’un yağmurlu bir akşamında, önüne konan kahveye dalmış düşünürken, telefonuna düşen bir bildirim onu tekrar kendine getirdi. "Los Santos Sheriff Akademisi başvurularını açtı!" Cümleyi birkaç kez okudu. Bu bir iş ilanından fazlasıydı; belki de geçmişiyle olan mücadelesini başka bir sahada sürdürme fırsatıydı. Beyninde anılar, umutlar ve korkular çarpışırken, içindeki o tanıdık his yeniden uyandı. Hayatta kalma içgüdüsü. Mücadele etme arzusu. Yardım etmek, adalet sağlamak, ve belki de en önemlisi, kendini yeniden inşa etmek… Kararı vermesi uzun sürmedi. O fincandaki kahve soğuyabilirdi ama içindeki ateş hâlâ yanıyordu. Yepyeni bir eyalet, yepyeni bir başlangıç… Şimdi harekete geçme zamanıydı.

ÇÖKÜŞ DÖNEMİ

Tek Bir Gecede Kaybolanlar

Bazen hayat, insanı bir gecede darmadağın eder. O gece benim için her şeyin değiştiği geceydi. Sevdiğim adamın beni ve rozetini terk etmesi, bir dostumun en büyük kaybı yaşaması ve benim,

yaşanan onca şeyin arasında hâlâ nefes alıyor olmam… Hepsi üst üste geldi.

Jediel’in Gidişi

Jediel, bana sırtımı yaslayabileceğim biri olduğunu düşündürmüştü. Oysa o, en savunmasız anımda en kolay yolu seçip gitmişti. Birlikte geçirdiğimiz zamanın, paylaştığımız anların hiçbir önemi kalmamıştı onun için. İçinde bulunduğu buhrandan çıkamayınca, tüm bağlarını koparıp arkasına bile bakmadan çekip gitti. Rozetini masaya bırakırken yüzündeki ifadesizliği unutamıyordum. Sanki verdiği karar, onu bir an bile sarsmamış gibi görünüyordu. Oysa benim içimde fırtınalar kopuyordu. O, hayatını yeniden şekillendirme özgürlüğüne sahipti ama beni, kayıplarımın ortasında yalnız bırakıyordu.

Darla’nın Acısı

O gece sadece ben kaybetmedim. Darla, hayattaki en değerli şeyini, bebeğini kayıp etti. Bir kaza sonucu hastaneye kaldırıldığında, gözlerindeki umutsuzluğu gördüm. Bu, geri dönüşü olmayan bir kayıptı ve onun yükünü nasıl taşıyacağını bilmiyordu. İlk başta ne söyleyeceğimi bilemedim. Bazı acılar o kadar büyüktür ki, kelimeler yetersiz kalır. Ama en azından onun yalnız olmadığını bilmesini istedim. Yanında durdum, elimi uzattım ve ne olursa olsun onunla olacağımı gösterdim. Çünkü bazen söylenen sözlerden çok, atılan küçük adımlar iyileştirir insanı.

YÜKSELİŞ DÖNEMİ

İleriye Devam Etmek

Kayıpların ağırlığı üzerime çökse de, durup yas tutma lüksüm yoktu. Bu meslek bana, ne kadar düşersem düşeyim ayağa kalkmam gerektiğini öğretmişti. Sabahları kalkıp üniformamı giydim, işe gittim, rutin devriyelerime çıktım. Sanki hiçbir şey olmamış gibi davrandım. Ama olmuştu. İçimde büyük bir boşluk vardı ve ne yaparsam yapayım, bir parçamın eksik olduğunu hissediyordum. Pes etmeyi düşündüğüm anlar oldu. Ama pes edersem Jediel’den ne farkım kalırdı? O, en zor anında kaçmayı seçmişti. Ben kaçmayacaktım.

Darla’ya Destek Olmak

Darla, toparlanmak için zamana ihtiyaç duyuyordu. Ama ben onun pes etmesine izin vermeyecektim. Onu güldürmek, ona yaşamak için hâlâ sebepleri olduğunu göstermek istedim. Ne kadar acı içinde olursa olsun, ona destek olacağımı hissettirdim. Zamanla acısı hafiflemedi, ama onunla yaşamayı öğrendi. Ve ben de ona bu süreçte eşlik ettim. Çünkü bir insanın ayağa kalkmasına yardımcı olmak, onun elinden tutup kaldırmak, bazen insanın kendini de iyileştirmesini sağlardı.

Geçmişin Gölgesinden Çıkmak

Beni ben yapan şey, yaşadığım kayıplar değil, onlara rağmen nasıl devam ettiğimdi. Artık geçmişin yükünü taşımak istemiyordum. David Rocker’ın gölgesi, Jediel’in vedası, Darla’nın kaybı… Hepsi beni şekillendiren parçalar haline geldi. Ama artık onları bir yük olarak değil, birer ders olarak görüyordum. Ne kadar düşersem düşeyim, ayağa kalkmayı öğrenmiştim. Ve bu kez yalnızca hayatta kalmak için değil, gerçekten yaşamak için ilerlemeye kararlıydım.

Mart 8, 2025 tarihinde Matilda tarafından düzenlendi