Sergio Bianchi - (Bir Günlük Kaydı)

[fieL]

Başarılar

[wortexe]

Başarılar aslan dostum 

[TheErox]

Başarılar kardeşiiim!

 

[𝓕𝓾𝓻𝓲𝓷𝓪]

[𝓕𝓾𝓻𝓲𝓷𝓪]

[𝓕𝓾𝓻𝓲𝓷𝓪]

[𝓕𝓾𝓻𝓲𝓷𝓪]

Merhaba sevgili günlük,

Bugün yine sana anlatacaklarım var. Sessizliğinle bana yoldaşlık etmeni, içimdeki ağırlığı kelimelerle biraz hafifletmeni istiyorum.

 

Sabah, gözlerimi huzurlu bir sessizlikle açtım. Güneş perde aralığından usulca süzülüyordu. Güzel bir duş aldım; sanki o ılık su, üzerimdeki yorgunluğun izlerini bir süreliğine silip götürdü. Sessiz bir sokakta, köşedeki fırından taze kruvasan aldım. Yanında iyi demlenmiş bir espresso… Kahvaltım, bana Milano’yu anımsattı—memleketi, köklerimi.

 

Şehir biraz tenhaydı. Sahile indim, rüzgâr yüzümü okşarken birkaç yudum bira içtim. Bugün kendime küçük bir iyilik yapmak istemiştim. Gün, dingin ilerliyordu. Ama o huzur çok uzun sürmedi.

 

Hastaneye mesaiye döndüğümde, ekip arkadaşlarımla kahve eşliğinde sohbet ediyorduk. Telsizden gelen o anonsla bütün hava değişti.

“Kod 0 – acil destek… Beş polis memuru GSW… Çoklu yaralı geliyor…”

Cümle bitmeden, herkes harekete geçti.

Koşuşturmaca, hazırlık, ameliyathane…

 

Kapıdan içeri giren sedyelerin üzeri kanla kaplıydı.

Yerlere damlayan kanlar, gecenin hikâyesini çoktan yazmıştı bile.

Geçen gece elimde kaybettiğim can aklıma geldi—o çaresizlik, o boşluk…

Bu kez kaybetmemeye yemin ettim.

 

Dört polis memurunu ameliyata aldım.

Saatlerce süren mücadele…

Ellerim titremedi bu sefer.

Kendimi kontrol ettim.

Her dikişte, her müdahalede içimden bir parça daha verdim.

Ama değdi.

Hepsi yaşadı.

O ameliyathaneden çıktığımda, ilk defa gerçek anlamda başarmış gibi hissettim.

Kendimle gurur duydum.

Gözlerim doldu ama akmadı—çünkü artık içime akıtmaya alıştım.

 

Derin bir nefes alıp üzerimi değiştirirken, yeni bir telaş yükseldi.

Meğer getirilen suçlulardan biri kaçmış.

O sırada acilin içinde Çavuş McClein’le karşı karşıya geldik.

Gerilim yüksekti.

Kelimelerimizi seçemedik.

Sadece bağırdık.

Ama bir sınır vardı, onu geçmedik.

Sonra sustuk.

Birbirimizin gözlerinde gördük yorgunluğu, öfkeyi, sorumluluğu…

Ve bir şey söylemeden yürüyüp gittik.

 

O an fark ettim…

Ameliyatlar kadar, insan ilişkileri de hassas.

Doğru yerden tutmazsan, dağılır.

İnsan kalmak, en çok da en kırılgan anlarda anlam buluyor.

 

— Bu sayfa da burada bitti.

Bugün, kendimle barışık bir uyku hak ediyorum.

Gözlerimi kapatmadan önce tek bir cümle bırakmak istiyorum buraya:

“Yaraları saran ellerin de bazen sarılmaya ihtiyacı vardır.”

 

Defteri kapatıyorum. Bu gece böyle kalsın.. 

[𝓕𝓾𝓻𝓲𝓷𝓪]

Gecenin Sessizliğinde

 

Selam sevgili anı defterim,
Bugün seni yeniden açtım. Parmak uçlarım sayfalarında gezinirken, senin o tanıdık sessizliğinde bir dostun sıcaklığını hissettim. Sana anlatacaklarım var; geceyle gelen, içimde yer eden, biraz buruk, biraz tatlı bir hikâye… Hazırsan başlıyorum.

——————

 

Dün geceydi…
Mesaimi yeni bitirmiştim. O kan kokan saatlerin ardından yorgun bedenimi biraz olsun rahatlatmak için hastaneden ayrıldım. İçimde, birden fazla hayatı kurtarmanın gururu vardı; ama bir o kadar da ağır bir yük… Kod 0 ile açılmıştı gece. 5 polis memuru, ağır yaralı olarak getirildi. GSW vakaları, kurşun yaraları, kan… her yerde kan…
O anlarda ellerim titremedi, gözüm kararmadı. Birkaç gün önce kaybettiğim can hâlâ kalbimi sıkıştırırken bu kez başardım. 4 memuru ameliyata aldım, dakikalarca savaştım. Her bir dikişte, her bir nefeste içimden “yaşamalısın” diye haykırdım.
Ve yaşadılar.
Bu benim küçük ama değerli zaferimdi. O ameliyathaneden çıktığımda, kan ter içinde ama gururla doluydum.

Şehrin gürültüsünden ve insanların yorucu yüzlerinden uzaklaşmak istedim. Direksiyonu tanıdık bir huzura kırdım; kasabanın sahiline. Dalga sesleriyle karışık o tuzlu hava, yüzümde serin bir dokunuş bıraktı. Kafamı dağıtmak, sadece denizi izleyip birkaç bira içmekti niyetim. Ama işler öyle gelişmedi.

Telefonum çaldı.
Arayan Hanna’ydı.
Sesi yumuşaktı, belli ki onun da içi doluydu. “Neredesin?” diye sordu. Ona planımı söyledim. “Sana katılsam olur mu?” dedi. Elbette dedim, ona konumu attım.
Yolda bir şişe tekila aldım, litrelik. Manavdan birkaç taze limon, biraz da tuz… Shot kadehlerini hazırladım, tuzladım. Ve onu beklerken bir sigara yaktım. Gökyüzüne uzanan dumanın arasında kafamda sadece sakinlik vardı.

Sonra geldi.
Arabama atladı, göz göze geldik. Gülümsedi.
“Hiç tekila içtin mi?” dedim.
“Hayır,” dedi, gülerek.

Gece böylece başladı…
İlk shot, ardından limon… sonra viski, ardından bir bira. Kahkahalarımız gecenin içinde yankılandı. Dalgalar, ay ışığı, rüzgâr… hepsi sahneydi sanki. Hanna’nın saçları yüzüne düşüyordu sürekli. Elimle düzeltmek istedim ama yapmadım.
O an fark ettim.
Çok uzun zamandır ilk kez, kalbim o eski sıcaklığı hissetti. Üniversite yıllarında, barda tanıştığım o kadının bana hissettirdiklerini… ama bu daha başka, daha saf bir şeydi.

Açılmak istedim. Ama korktum.
Ya söylersem ve giderse?
Ya en iyi anlaştığım, kafa dengim dediğim bu kadını kaybedersem?

O gece denize girdik. Hanna yüzme bilmiyormuş. Omzuma aldı kendini. Hafifti. Gülüyordu. Suyun içindeyken bile kahkaha atıyordu. Sahile çıktık, ıslanmıştı. “Üşüyorum,” dedi.
Arabaya bindik, eve gittik.
Ona sıcak bir duş aldırdım. Kendi tişörtlerimden birini verdim. Minik elleriyle üzerini çekiştirerek giydi. Üzerine bir pike örttüm.
“Burada kal istersen,” dedim.
Yattı. Uyudu.
Ben salonda kaldım. Sırtım koltukta, gözüm tavanda…
Ama aklım Hanna’nın gülüşünde…

O geceyi düşündüm defterim.
Belki de gerçekten bavulumu yere bırakmam için bir sebep bulmuşumdur.
Sen ne dersin, sevgili sırdaşım?
Yoksa ben hâlâ hayallerle mi konuşuyorum?
————————
Not:
Bazen sadece bir an, bir gülüş, bir bakış, hayatta büyük değişimlere sebep olabilir. Belki de bu gece, yalnızca kendimi bulmam için bir işaretti. Kim bilir, belki de bu yazdıklarım, bir gün sadece bir hatıra olur. Ama şu an, bu satırlar, beni anlamanın bir yolu gibi geliyor. Kimseye açamadığım, paylaşamadığım bir içsel dünyamı sana anlatıyorum. Yalnızca bir defterim sensin ve bana hep dost olacaksın…

Mayıs 3, 2025 tarihinde 𝓕𝓾𝓻𝓲𝓷𝓪 tarafından düzenlendi

[𝓕𝓾𝓻𝓲𝓷𝓪]

[𝓕𝓾𝓻𝓲𝓷𝓪]