ray swapper

Ocak 10

KÜLLERİNDEN DOĞAN YAMA: BİR HAYALETİN DÖNÜŞÜ

Alıntı

"Bazı adamlar vardır, öldüklerini sandığınızda aslında sadece mermilerini sayıyorlardır."

Sessiz Vedanın Ardı...
Aylar önce o sokak arasında, barut kokusu genzimizi yakarken Kirk ile göz göze geldiğimiz o anı hiç unutmadım. Kulübün üzerindeki baskı, etrafımızı saran o leş kargaları ve içerideki köstebek nefes almamıza izin vermiyordu. Pres, beni korumak ve kulübü temizlemek için tek çareyi beni ölü ilan etmekte buldu. O gün sadece yeleğimi değil, kimliğimi de o mezara gömdüm.

Sandy Shores’un Tozlu Yalnızlığı...
İsmim kulüp binasının arkasındaki "Kayıp Kardeşler" duvarına kazınırken, ben Sandy Shores’un kimsenin uğramadığı tozlu kulübelerinde gün sayıyordum. Sakalım uzadı, anılarım ağırlaştı ama yaman hep o kilitli sandığın en üstündeydi. Her gece o derinin kokusunu özleyerek uyandım. Ben sadece bir haber bekliyordum; kulübün bana ihtiyaç duyacağı o anı...

Çağrı ve Uyanış...
Haberler gelmeye başladı. Mekanlar basılmış, kardeşlerim köşeye sıkıştırılmış, Kirk’ün omuzlarındaki yükün ağırlığını kilometrelerce öteden hissettim. O gece, sandığın kilidini kırdım. Tozlanmış yeleğimi elime aldığımda, o sadece bir kumaş parçası değildi; o benim derimdi, namusumdu. Motorun marşına aylar sonra ilk kez bastığımda çıkan o ses, sadece bir makinenin çalışması değil, bir intikamın uğultusuydu.

Ve O Gece...
Kulüp binasının önü her zamankinden daha sessizdi. Pres Kirk, dışarıda tek başına sigarasını tüttürürken ufukta tek bir far ışığı olarak belirdim. Motorun sesi yaklaştıkça o tanıdık ritim Kirk’ün kulaklarını tırmaladı. Tam önünde durdum, motoru susturdum. O elini belindeki silaha atarken kaskımı çıkarıp ayaklarının dibine bıraktım.

Gözlerinin içine bakarak sadece şunu söyledim:

"Ölüler dünyası çok sessizdi Pres... Kardeşlerimin feryadını duyunca, cehennemin kapısını tekmeleyip geri geldim!"

Ölü adam geri döndü. Ve bu sefer kaybedecek hiçbir şeyi yok.