Carlos Diaz - Bir Evsizin Hikayesi

Eylül 7, 2024

Carlos Diaz, 14 Mart 2000'te Küba’nın sıcak ve dar sokaklarında dünyaya geldi. Havana’nın renkli duvarları arasında büyüyen bu genç, sokakların ritmine erken yaşta ayak uydurdu. Fakir bir ailenin çocuğu olarak büyüdü, yoksulluğun ne olduğunu ve hayatta kalmak için ne gerektiğini çok küçük yaşlarda öğrendi. Hayatın acı gerçekleriyle yüzleşmek zorunda kalan Carlos, büyük hayallerle dolu olsa da kaderin sert yüzü onu başka bir yola sürükleyecekti.

30’larına yaklaşırken Los Santos’un ışıltılı caddelerine adım attığında gözlerinde hâlâ umut vardı. Kafasında, buranın kendisine yeni fırsatlar sunacağına dair bir inanç taşıyordu. Küçüklüğünden beri hayalini kurduğu “büyük para”ya burada ulaşacağına inanıyordu. Ancak Los Santos’un parlak ışıkları altındaki gerçekler hiç de beklediği gibi değildi. İlk aylar boyunca iş aradı, çalmadığı kapı, girmediği iş görüşmesi kalmadı ama her seferinde karşısına çıkan engeller onu giderek daha da tüketti. Kâğıt üzerinde cazip görünen işler, aslında ya dolandırıcıydı ya da Carlos'un yeteneklerinin çok ötesindeydi.

Umutsuzluk, Carlos’un peşini bırakmadı. Elinde avucunda ne varsa yavaş yavaş kaybetmeye başladı. İşsizlik, onu sokaklara iten bir karanlık haline dönüştü. Başlarda bir umutla kiralık bir odada yaşamaya çalıştı ama cebindeki son kuruşlar da eriyip gidince sokaklar, yeni evi oldu.

Los Santos sokakları artık onun oyun sahasıydı. Açlığı sürekli bir yoldaş gibi peşindeydi. Her gün kendini bir başka caddenin köşesinde buluyor, gözlerinde aldatıcı bir neşe ile insanlardan bozuk para istemeye başlıyordu. Ne kadar aç olursa olsun, Carlos’un mizacı hep neşeliydi. Gülümseyen yüzü ve sokak jargonuna hakimiyeti ile insanlara yaklaşır, onlardan koparabildiği kadar para koparmaya çalışırdı. Dilenciliği bir sanat haline getirmişti adeta. Etrafındaki insanlar, onun sürekli gülen yüzüne aldanır, arkasındaki aç gözlülüğü ve bencilce hırsları göremezlerdi.

Carlos, para için yapmayacağı şey olmadığını her geçen gün daha fazla fark ediyordu. Dostlarını, hatta bazen kendisine yardım eden insanları bile para uğruna satmaktan çekinmeyen biriydi. Gözleri her zaman fırsat kollayan bir avcı gibi parlıyor, kimin cebinde ne kadar para var, kimin kalbinde birazcık da olsa merhamet kırıntısı var diye düşünüyordu. İnsanlara olan bağlılığı tamamen menfaat üzerine kuruluydu; onun için herkes birer yürüyen cüzdan, birer fırsattı.

Karnı hep açtı, zihni ise her zaman bir sonraki öğün ya da bir sonraki bozuk para etrafında dönüyordu. Geceleri, Los Santos'un parklarında ya da köprü altlarında uyuyor, soğuk kaldırım taşlarının üzerinde kendine huzurlu bir yer arıyordu. Ama Carlos için huzur sadece birkaç bozuk para, birkaç sıcak yemek ya da güvenli bir uyku anlamına geliyordu.

Carlos'un hayata tutunma motivasyonlarından biri de güzel kadınlara olan düşkünlüğüydü. Kadınlar, onun için sadece birer cazibe unsuru değil, aynı zamanda zenginlik ve lüks hayalleriyle dolu yaşamının anahtarlarıydı. Çoğu zaman sokakta yaşamın zorluklarıyla baş ederken bile, güzel bir kadının ona göz ucuyla bakması, içinde bir umut ışığı yakardı. Onlar, Carlos'un kaybettiği insanlığı, özlemini duyduğu sevgi ve sıcaklığı ona hatırlatıyordu. Ancak tıpkı diğer insanlarla olan ilişkileri gibi, kadınlara olan yaklaşımı da çıkar üzerine kuruluydu. Carlos, kadınları da tıpkı etrafındaki diğer insanlar gibi fırsatları değerlendirmek için kullanmaktan çekinmezdi.

Her ne kadar dışarıdan neşeli ve dost canlısı görünse de içindeki açgözlülük ve bencillik, onu her geçen gün daha da yalnızlaştırıyordu. İnsanlar onun yanına yaklaşırken tedirginleşiyor, onunla konuşurken her zaman bir mesafe bırakıyorlardı. Çünkü Carlos, onları hissetmedikleri bir suçluluk duygusuyla yüzleştiriyor, ne kadar zor durumda olduğunu gösterip onların vicdanlarına oynuyordu.

Los Santos’un kalabalık sokaklarında her gün yeni bir hikaye yazılıyordu. Ve Carlos Diaz, o hikayelerin arasında kendi trajedisini, kendi umutsuzluk hikayesini yaşıyordu. Ama ne olursa olsun, Carlos’un hayatta kalma güdüsü her şeyden üstündü. O, bu şehrin en karanlık köşelerinde bile kendine bir yol bulacak, her zaman bir sonraki fırsatı kovalayacaktı. Bu yolda karşısına çıkan güzel kadınlar, her zaman Carlos’un zaafı olarak kalacak ve onun hayatta kalma oyununu şekillendiren gizli unsurlardan biri olacaktı.

14, 2024 tarihinde Pier Lotti tarafından düzenlendi
Yazı ayarlama